NASSIBALLEN

 

DE STEM, donderdag 15 juli 2010

VOETBAL - Een gedragen shirt van Nigel de Jong hangt sierlijk om de stoelleuning.

Even verderop, aan de tafel waarop twee van Robbeneiland meegebrachte stenen rusten, verheft de onvermijdelijke vuvuzela zich uit de zitkamer. Daarachter zit Piet Nijs, de Bredase masseur die het Nederlands elftal bijna naar de wereldtitel 'kneedde'. In de sofa van zijn oranje versierde huis puft hij uit van zijn avontuur in Zuid-Afrika. "Het was de mooiste tijd van mijn leven als masseur, maar ik ben nu helemaal leeg", bekent hij gistermiddag.

Zijn vrouw Marianne kijkt hem ondertussen vertederend aan, zoals ze dat een dag eerder ook al deed op het Museumplein, waar de Oranje-selectie -inclusief manlief- gehuldigd werd voor de tweede plaats op het WK. "Ik was heel trots dat Piet daar tussen stond. Dat zelfde gevoel had ik als ik het Wilhelmus hoorde", zegt zij met de brok nog in de keel.

Tijdens de rondvaart door Amsterdam, merkte de NAC-masseur (65) dinsdag pas écht wat Oranje teweeg heeft gebracht. De ontvangst maakte voor Nijs de bíjna geslaagde WK-finale alsnog hélemaal goed. "Dat je onderdeel hebt uitgemaakt van een team dat zóveel mensen plezier heeft gegeven... Ongelooflijk mooi."

Hij heeft het avontuur naar eigen zeggen 'in een roes' beleefd.

Bij thuiskomst in Breda bleken de zoons van Piet Nijs, de masseur die het Nederlands elftal bijna naar de WK-titel kneedde, zijn huis gistermiddag een oranje kleurtje te hebben gegeven.

Vermoeid en overrompeld door de grootse ontvangst in Nederland kost het hem nog moeite om alle ervaringen een plekje te geven. "Het was bijna twee maanden lang keihard werken", aldus Nijs, die over zijn werk inhoudelijk niets kwijt mag. 'Beroepsgeheim'. "Maar je veert mee op de golven van het succes. Ik zou eigenlijk de foto's eens terug moeten bekijken. Ik heb er wel duizend gemaakt."

Geleidelijk aan pruttelen de anekdotes toch naar boven. Hij praat over de kinderen in de townships die hij vanuit de spelersbus zielsgelukkig zag zijn met heel weinig: een oud trapveldje en een bal.

Of het bezoek aan Robbeneiland, waarbij de Oranje-selectie begeleid werd door twee politieboten, een marinevoertuig en drie helikopters. "Stonden we daar in de cel van Nelson Mandela, nog geen twee bij twee meter. Iedereen was onder de indruk."

Dat waren de spelers ook toen ze vernamen dat zangeres Shakira in de fitnessruimte van het Oranje-hotel verbleef. Het leidde tot de nodige opwinding.

Nijs beleefde zijn 'jongensboek-gevoel' toen hij Johan Cruijff zo ver kreeg om met hem op de foto te gaan. "En op een bepaald moment stond ik in een lift met een donkere man. Hij sprak Frans. Bleek het de vader van Didier Drogba, de sterspeler van Ivoorkust en Chelsea. Dan sta je wel even te kijken."

Verder waren het vooral de triomfen van Oranje die zijn verblijf in Zuid-Afrika tot een onvergetelijke belevenis maakten. De vele zeges verdreven zijn hunkering naar Breda. Althans, meestal. "Op sommige momenten snakte ik wel eens naar een vers bakje aardbeien van Bredase bodem. Of een lekkere nasibal van Schraven. Maar het eerste wat ik nu ga doen is een biertje drinken in mijn stamcafé het Stammeneke, dat heb ik enorm gemist."